Spis treści

Karta redakcyjna

Plastelina... Plastelina pod palcami się ugina

Skąd się wzięło Plastusiowo

Ilustracje
Jarosław Żukowski (Plastusiowo, kolorowanka)
Judyta Julia Wodnicka (kolorowanka)

Skład
Barbara Wieczorek

Korekta
Mikołaj Michałowski

© Copyright by Siedmioróg, Wrocław 2024

ISBN 978-83-82791-85-3

Księgarnia internetowa Siedmiorog.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Plastelina... Plastelina
pod palcami się ugina

Kto z was lubi lepić? Wszyscy? To doskonale. Wcale się nie dziwię, bo przecież to tak przyjemnie! Można toczyć kulki, tulać wałeczki, lepić, co się tylko zechce.

Dzieci w mieście mają dużo plasteliny, ale i koledzy na wsi niech się nie martwią: z gliny jeszcze ładniej można lepić niż z plasteliny. No i to, co się ulepi z gliny, można potem ślicznie pomalować.

A może zabawimy się w ULEPIANKI?...

Będziemy lepili po kolei wszystko, o czym jest w tej książce.

Postaramy się o plastelinę albo o glinę, o patyczki do grodzenia płotów, o słomę na dachy, o różne gałązki grubsze i cieńsze – z nich będą drzewa i bocianie gniazdo – o pudełka i pudełeczka z tektury, o szpulki po niciach, o guziki. Kwiaty na plastelinowych klombach zrobimy z kolorowego papieru, oczy Plastusia i zwierząt – z koralików. Potrzebne będą też druciki i nici na ogonki myszek, wąsiki kotka, brodę kozy, igły jeża. Głowy i ogonki z plasteliny osadzimy na patyczkach. Będą się lepiej trzymały.

Dach na Plastusiowym domu, psią budę, wiatrak – można też zrobić z kartonu lub karbowanej tektury.

Zresztą jak zaczniecie czytać o Plastusiowie, to sami zobaczycie, co wam będzie potrzebne.

I róbcie tak, jak się wam najbardziej podoba, byle w Plastusiowie było ładnie!

A kiedy już wszystko pięknie będzie ulepione, to nie stawiajcie tego na półkę za szybką, tylko zabierzcie się do zabawy. Niech się wszystko dzieje jak w tej książce albo... zupełnie inaczej – tak, jak wy sami obmyślicie!

Życzę wam miłej zabawy i świetnych pomysłów!

AUTORKA

Skąd się wzięło Plastusiowo

Jedna dziewczynka, Tosia jej było na imię, ulepiła raz na lekcji rysunków malutkiego ludzika z plasteliny i nazwała go – Plastuś.

Ten Plastuś zamieszkał sobie w jej piórniku i zaraz zaczął pisać pamiętnik.

A może ktoś z was czytał ten „PLASTUSIOWY PAMIĘTNIK”?

Plastuś miał bardzo wiele przygód – i wesołych, i smutnych, kiedy w piórniku u Tosi mieszkał. Ale wreszcie trochę chciał sobie odmienić i tak powiedział do swojej opiekunki Tosi:

– Kochana Tosiu, ja bardzo lubię w twoim piórniku mieszkać, ale czasami chciałbym odpocząć, bo guma Myszka się rozpycha, pióro skrzypi mi nad uchem, scyzoryk zgrzyta, a wycieraczka do pióra jest często usmarowana atramentem i boki mi plami. Więc rozumiesz, Tosiu, chciałbym mieć swoje gospodarstwo, tak jak Hania na wsi.

Plastuś to powiedział bardzo nieśmiało, ale Tosi ogromnie się podobało i zaraz zabrała się do roboty.

Najpierw ulepiła Tosia domek z plasteliny. Prześliczny domek z ganeczkiem, kominem, okiennicami i pod czerwonym daszkiem.

Przed domkiem była ławeczka z pudełek od zapałek i rosło jedno drzewo.

Tosia powiedziała do Plastusia:

– Wiesz, Plastusiu kochany, na twoim dachu mogłyby zamieszkać bociany. Połóżmy na dachu koło. Jak przylecą do ciebie, to dopiero będzie wesoło!

No i mocne koło położyli na dachu. Plastuś mówi do Tosi:

– Przylecą – nie ma strachu. Wszyściutko już gotowe i wesołe, i nowe.

– Jak nazwać gospodarstwo?

Nazwali:  P l a s t u s i o w o.

Oj, byłoż to radości, gdy się Plastuś w Plastusiowie rozgościł!

Ale Plastusiowi bardzo prędko się znudziło w domku mieszkać, więc mówi do Tosi:

– Przydałaby mi się w Plastusiowie jakaś pocieszka...

– A czego ci trzeba?

– Ulep mi, Tosiu, pieska!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki